Przewlekła białaczka limfocytowa (CLL - Chronic lymphocytic leukaemia) to najczęściej występująca białaczka u osób dorosłych w krajach Europy i Stanach Zjednoczonych. Zapadalność na CLL wynosi od 4 do 5 przypadków na 100 000 osób rocznie i przeważa u osób rasy kaukaskiej. Ryzyko zachorowania na CLL rośnie wraz z wiekiem, a mediana wieku w chwili diagnozy wynosi około 70 lat. Mniej niż 10% pacjentów z CLL to osoby poniżej 45 roku życia. Oprócz tego, choroba ta występuje prawie dwukrotnie częściej u pacjentów płci męskiej niż żeńskiej. Dokładna przyczyna zachorowania na przewlekłą białaczkę limfocytową nie została dotąd w pełni poznana. Dotychczas nie udowodniono jednoznacznego wpływu czynników środowiskowych, takich jak ekspozycja na substancje chemiczne, promieniowanie czy wpływ infekcji wirusowych na rozwój CLL. Najczęściej wykrywana jest przypadkowo podczas rutynowych badań, gdy w morfologii krwi obserwujemy podwyższoną liczbę limfocytów powyżej 5 G/l. Około 5 do 10% pacjentów wykazuje objawy ogólne, które obejmują nadmierne osłabienie i zmęczenie, niewyjaśnioną utratę masy ciała, gorączkę o nieustalonej etiologii trwającą ponad dwa tygodnie oraz nocne poty utrzymujące się przez ponad miesiąc. Podczas wykładu słuchacz dowie się kiedy podejrzewamy i jak rozpoznajemy przewlekłą białaczkę limfocytową oraz jakie jest postępowanie terapeutyczne.