Leon Wyczółkowski (1852–1936) był jednym z najwybitniejszych polskich malarzy, grafików i rysowników przełomu XIX i XX wieku. Pozostawił po sobie niezwykle bogaty dorobek: obrazy olejne, pastele, akwarele, rzeźby oraz
autolitografie. Choć wywodził się z realizmu, jego sztuka szybko zwróciła się ku intensywnemu kolorowi i subtelnej grze światła, zbliżając go do impresjonizmu, a później także do modernizmu. Wyróżniały go ogromna pracowitość,
wszechstronność, zamiłowanie do eksperymentów oraz tworzenie własnych narzędzi malarskich. Kształcił się w Warszawie, Monachium i Krakowie, gdzie studiował u Jana Matejki. Szczególne znaczenie dla jego rozwoju miały
pobyty na Ukrainie — to tam powstały słynne sceny pracy chłopów, m.in. Orka, Kopanie buraków czy Rybacy. Tworzył również portrety, pejzaże tatrzańskie, widoki miast oraz liczne autoportrety. Od 1895 roku był profesorem
krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych, wprowadzając nowoczesne metody nauczania i kształcąc pokolenie wybitnych artystów. Współtworzył Towarzystwo Artystów Polskich „Sztuka”, a jego prace prezentowano na prestiżowych
wystawach w kraju i za granicą. W późniejszych latach skupił się głównie na grafice, osiągając w tej dziedzinie mistrzostwo i uznanie europejskie, a także profesurę na warszawskiej ASP. Ostatnie lata życia spędził w Gościeradzu,
gdzie powstały liczne pejzaże inspirowane naturą Borów Tucholskich. Po jego śmierci żona, Franciszka, przekazała Muzeum w Bydgoszczy ponad 900 prac, tworząc jedną z największych kolekcji dzieł artysty. Dziedzictwo Wyczółkowskiego stanowi trwałą podstawę polskiej sztuki nowoczesnej.