W jaki sposób lekarz stawiał diagnozę w epoce pozbawionej nowoczesnych narzędzi diagnostycznych, takich jak badania obrazowe czy stetoskop? Jak wyglądały praktyki medyczne w średniowieczu? Czy rzeczywiście stosowano metody, które z dzisiejszej perspektywy wydają się kontrowersyjne lub wręcz niebezpieczne? Na te oraz inne pytania spróbujemy odpowiedzieć podczas wykładu. W jego trakcie przeniesiemy się do gabinetu średniowiecznego lekarza, by krok po kroku prześledzić proces leczenia: od pierwszej obserwacji, przez diagnozę, aż po zabieg i późniejszą opiekę nad pacjentem. Uczestnicy poznają charakterystyczne metody diagnostyczne epoki, takie jak analiza moczu (uroskopia) czy znane wszystkim upuszczanie krwi (flebotomia). Przyjrzymy się także procedurom przygotowania chorego do zabiegu oraz sposobom interpretacji objawów stosowanym przez lekarzy. Medycyna tamtych czasów opierała się na wnikliwej analizie płynów ustrojowych, a także łączyła wiedzę medyczną z astronomią i astrologią. Tworzono również schematyczne ilustracje, które wspierały lekarzy w procesie rozpoznawania chorób. Wykład podejmie próbę ukazania, w jaki sposób pojmowano ludzkie ciało oraz jak zaawansowana była medycyna XIV i XV wieku. Wbrew utrwalonym stereotypom, praktyki medyczne tego okresu nie były wyłącznie przejawem zacofania, lecz stanowiły spójny system rozumienia organizmu. Wykład oparty będzie na materiale pochodzącym z wrocławskich kodeksów, ukazując lokalne podejście do medycyny oraz praktykę ówczesnych lekarzy. W drugiej części wykładu przewidziany jest pokaz manuskryptów medycznych zawierających iluminacje pełniące funkcję praktycznych wskazówek diagnostycznych.