W łacińskim tłumaczeniu Księgi Kapłańskiej 11, 29-30, gdzie wymieniono zwierzęta, których mięsa nie wolno spożywać, pojawia się krokodyl. Ten duży gad pojawia się tam pośród zwierząt znacznie mniejszych, mianowicie obok niego czytamy tam o łasicy, myszy, ryjówce, kameleonie, dwóch rodzajach jaszczurek i kreta (łac. mustela et mus et corcodillus [...] migale et cameleon et stelio ac lacerta et talpa). Tymczasem, jeśli spojrzymy do języka oryginalnego, do tekstu Biblii Hebrajskiej, zobaczymy, że wszystkie wymienione w tym miejscu Tory zwierzęta są niedużych rozmiarów, co wydaje się logiczne i zgodne z kontekstem tej perykopy. Mamy tam bowiem następujące hebrajskie zoonimy חֹלֶד, עַכְבָּר, צָב, אֲנָקָה, כֹּחַ, לְטָאָה, חֹמֶט, תִּנְשֶׁמֶת, które co prawda, jeśli idzie o szczegółową identyfikację, mogą nastręczać nam problemów, jednak wszystkie są stworzeniami stosunkowo niedużymi. Ekwiwalentem rzekomego krokodyla jest dla tłumacza Wulgaty hebrajski termin צָב. Współcześni badacze starają się zidentyfikować ten rzeczownik, posługując się współczesną systematyką gatunków, a identyfikacje te oscylują wokół stosunkowo niedużych zwierząt, np. biczogona egipskiego lub jakiego innego gatunku jaszczurki z kolczastym ogonem. Wykład postara się ukazać w jaki sposób do Biblii dostał się krokodyl, mimo, że de facto nie wspomina ona o tym gadzie ani razu. Po wykładzie planowany jest pokaz średniowiecznej encyklopedii, w której znajdujemy obszerny opis krokodyla nilowego.