Dawna kartografia XVI-XVIII w., czyli między nauką i praktyką

Dawna kartografia XVI-XVIII w., czyli między nauką i praktyką

Sporządzanie map zawsze wymagało stosowania wiedzy. Odnosiła się ona do znajomości opracowywanego terytorium oraz umiejętności przeniesienia obrazu danego obszaru na płaską powierzchnię, na przykład arkusz papieru. Twórcy zmagali się m.in. z takimi problemami, jak: dokładność map, metoda prezentacji rzeźby terenu, dobór znaków przedstawiających sytuację na mapie, szczegółowość i generalizacja treści. Dawni autorzy starali się pokonywać trudności, posługując się dominującymi współcześnie schematami postępowania lub sięgając po indywidualne rozwiązania, jednak przez stulecia przejawom postępu towarzyszyły zjawiska zastoju. Mniejsze bądź większe niedoskonałości treści kartograficznej map bywały rekompensowane ich dekoracyjnością, podnoszącą atrakcyjność dzieł w oczach odbiorców. Dopiero XVIII w., a ostatecznie XIX w. przyniosły zmiany prowadzące do nowoczesnej kartografii. Zagadnienia te zostaną omówione na przykładach map ze zbiorów Biblioteki Ossolineum.

Dr Mariusz Dworsatschek

Link do wydarzenia